Waarom cijfers niks zeggen

Ik was 16, volop aan het sporten en viel behoorlijk af. Dat ik afviel, merkte ik aan mijn lichaam. Ineens kreeg ik een soort van taille, werden m’n bolle wangen minder bol en zaten m’n broeken ineens een stukje wijder.

Op de sportschool stond altijd pal naast de kluisjes een weegschaal. Iedere keer als ik m’n spullen in m’n kluis stopte, zat ie me weer te smeken om op hem te komen staan. Ik hoorde ‘m gewoon roepen. Ik had niets met wegen – maar ach, het kon geen kwaad. Dus, op een moment waarop even niemand bij de kluisjes stond – want o wee als iemand het cijfer zag – stapte ik op de weegschaal.

Op de fiets terug naar huis dacht ik alleen maar aan dat cijfer. Ik was er wel blij mee, want ik was zeker 10 kilo kwijt en misschien ook wel meer. Waarschijnlijk dan, want op mijn dikste punt durfde ik er sowieso niet op te staan.

Drie dagen later was ik weer in de sportschool. Er zat weekend tussen, dus ik was vast ietsjepietsje zwaarder. Hmm, maar hoeveel zou dat zijn? Dus daar ging ik weer en zag dat er een kleine 0,3 kilo bij was. Shit! En zo werd mijn maandag een dag waarop ik chagrijnig was en mezelf een olifant voelde.

Inmiddels ben ik 20 – bijna 21, woah – en is dit alles alweer een aantal jaar geleden. Toch heb ik nog steeds niks met de weegschaal. Voordat ik deze blog startte, dacht ik: ok√©, en nu ga ik me weer een keer wegen. 84 kilo zei die, en hier was ik eigenlijk wel blij mee. Ik weet dat ik ook een tijdje 89 kilo was, maar ook wel eens 78. Tja. Ik heb nu het geluk dat dit cijfer, van 84 kilo, van een maand of twee geleden, niet constant door m’n hoofd zweeft. Dit komt omdat ik er geen punt van maak. Zo’n stom getal zegt niks.

20170321_173825

Wow, echt obesitas dit. ūüėČ

Gisteren was ik bezig met school, en toen kwam ik de term BMI weer eens tegen. Je BMI is in principe gewoon een graadmeter die een vergelijking tussen je lengte, gewicht en leeftijd maakt. Ik vulde dus in: 166 cm lang, 84 kilo zwaar, 20 jaar. Ik citeer:

”Je BMI is 30,5. Je bent veel te zwaar voor je lengte.¬†Daardoor heb je een veel grotere kans op bepaalde ziekten, dan mensen van dezelfde leeftijd met een lager, gezond gewicht. Het is dus heel belangrijk voor je gezondheid om af te vallen. Een aantal kilo minder levert al gezondheidswinst op. Neem contact op met je huisarts. Hij of zij weet waar je terecht kan voor hulp hierbij.”

Eh, s√≥rry? Er wordt mij even verteld dat ik ineens onder de doelgroep ‘obesitas’ val? Hoezo? Hoe weten ze mijn lichaamsbouw? Kennen ze mijn genen? Zie ik eruit als een persoon met hangende rollen vet die bijna tot mijn knie√ęn reiken?

Nee. Zo’n stom getal zegt serieus z√≥ weinig. Ik snap dat het voor sommigen een graadmeter kan zijn. Maar ga alsjeblieft niet trippen bij zoiets stoms als je BMI. Iedereen is anders. Ik heb overgewicht, dat weet ik, maar om te zeggen dat ik in de doelgroep val dat ik obesitas heb? Please. Mijn boodschap is dus vooral: trek je niet teveel aan van wat een cijfer op een weegschaal zegt of zoiets als je BMI. Kijk naar je eigen lichaam en bepaal voor jezelf wanneer jij jezelf fit en gezond voelt. Daar kan zo’n getal niet tegen op, geloof me.

20170322_165937

 

 

Of we weer even normaal kunnen doen

De lente is beetje bij beetje de winterkou aan het verdrijven en de regenwolken aan het verslaan. Ik sta klaar om m’n fiets te pakken en richting de sportschool te gaan, als ik me bedenk. Ho! Wacht! Dit is echt het perfecte moment voor Instagram.¬†Kijk hoe leuk ik ben in de zon en hoe goed ik ben omdat ik nu naar de sportschool ga. Zes minuten later stap ik alsnog op m’n fiets, blij met de perfecte foto en de dertig inspirerende hashtags die erachter staan.

Op de fiets denk ik nog: goh, dom eigenlijk. Zoveel gedoe voor een stomme foto.

Ik ruil twintig minuten later de lentezon om voor de binnenkant van de sportschool. Met m’n flesje water en handdoek sta ik klaar om te beginnen aan m’n cardioroutine. Oh, wacht. Zo’n Boomerangfilmpje van hoe m’n benen bewegen op zo’n crosstrainer, da’s nog eens leuk voor Insta. Doet iedereen. Twee minuten later staat ‘ie online. Toch leuk.

45 minuten, een tomatenhoofd en zweterig haar verder ben ik wel klaar met dat ding. Oeps, nog wel even door blijven trappen, anders zie je de calorie√ęn niet meer. En da’s natuurlijk wel even leuk voor Instagram, dan weten m’n handjevol volgers ook weer dat ik heus wel wat verbrand heb. Willen ze vast niet missen.

En ga zo maar door.

Nu ik dit typ, besef ik me dat dit waar is. Ja, jongens en meisjes. Dit nuchtere boerinnetje doet dit echt. Meestal dan. Oké, best vaak. Voor dit hele blog-Instagram-gebeuren deed ik dit dus niet. Moge dat duidelijk zijn.

Waarom doe ik dit? Waarom wil ik zo graag laten zien aan al mijn volgers (alsof ik er duizenden heb, nee, nog niet, maar die komen er HEUS wel) dat ik zo gezond, leuk, sportief, grappig ben? Ben ik dat niet? Wil ik bewijzen dat ik dit wel ben?

Sinds ik dit hele project gestart ben, bevind ik me vele kostbare minuten van mijn tijd op Instagram. Met m’n account¬†(leuk om te volgen trouwens) volg ik tientallen fitgirls. En guess what. Die doen constant hetzelfde. Ben ik dan zo be√Įnvloedbaar dat ik dat dan ook wil doen? Naja, dat blijkt maar weer.

De invloed van Instagram. Ik ga hier binnenkort over praten met een mediapsycholoog. Niet per se over Instagram, maar wel over de invloed van (sociale) media. Waarom laat ik mij be√Įnvloeden en doe ik daardoor hetzelfde als de ‘mainstream’ fitgirls? Stay tuned.

Ik durf rustig te zeggen dat ik het leuk vind. Meestal dan. Om Instagram bij te houden: selfies, food, hoe goed ik wel niet bezig ben in de sportschool. Het oog wil ook wat, dus de ogen van m’n volgers ook.

Maar soms erger ik me aan mezelf. Hou eens op met selfies maken in de zon, het aantal verbrande calorie√ęn te laten zien of hoe leuk m’n zoveelste sportoutfit wel niet is. Doe normaal.

Ik zit geen uren per dag op Instagram, maar als ik er iets op wil zetten, kan ik er best lang mee bezig zijn. Verontrustend. Wees gewoon de nuchtere boerin die je altijd bent geweest, denk ik dan.

Voordat jullie je zorgen gaan maken. Dat ben ik nog wel hoor. Een nuchtere boerin. Maar dan wel met Instagram. En daar horen selfies bij.

PS.
Of we weer even normaal kunnen doen is de titel. Maar eigenlijk slaat dit natuurlijk op mezelf. Alleen ik weet zeker dat er meer lezers zijn zoals ik. Jij ja. Jij doet toch ook heel lang over een selfie voordat je ‘m op Instagram zet? Geef maar toe. Dat bedoel ik.