De imperfecte fitgirl

Instagram is een sociaal medium waar ik op dit moment veel tijd in steek. Op 13 februari zette ik m’n eerste foto op m’n account voor dit afstudeerproject. Sindsdien begeef ik me in de wereld vol met #fitgirls. En heel eerlijk, na zo’n 2 maanden ben ik er al best een beetje klaar mee.

Als ik in mijn fit feed kijk, zoals ik dit account altijd noem (‘feed’ is een hip woord voor alle foto’s van de mensen die je volgt, voor de niet-hippe mensen onder ons ;-)), zie ik het volgende. ’s Ochtends begint het met hippe smoothiebowls (want smoothies in een glas zijn natuurlijk maar saai), een hoop perfecte fruitfoto’s (want bananen zijn nooit bruin) en fitgirls die om 06:00 opstaan om stipt om 07:00 als eerste de plaatselijke sportschool in te lopen.

Later op de dag loopt dit over naar meiden die:
a) in hun insta-stories laten zien hoe geweldig hun #mealprep, #workout of #postworkoutsnack is.
b) in een ellenlange beschrijving onder een foto zetten hoe imperfect ze zijn en dat je je gewoon goed moet voelen en dat je jezelf moet zijn en dat je jezelf moet respecteren zoals je bent (mee eens) maar dan ook even een foto erbij plaatsen in hun halfnakie zodat je precies alle buikspieren of zogenaamde ‘buikvetjes’ kunt tellen (serieus, mijne zijn er niks bij)

Dit klinkt allemaal heel neerbuigend naar ‘fitgirls’. Dat bedoel ik niet zo. Of naja, niet in directe zin. Ik zit nu twee maanden naar dit soort insta-stories en foto’s te kijken en word er gewoon een beetje moe van. Ik kom er nu achter dat een fitgirl zijn of je in deze wereld begeven, niet echt mijn ding is. Ergens is het inspirerend hoor, ik heb ook serieus veel respect voor die meiden die echt een fitgirl zijn. Kan ik niet. Ik probeer zo actief mogelijk te zijn op Instagram, maar ik kan er gewoon niet de hele dag mee bezig zijn. Anderen plaatsen elke dag minimaal 1 foto maar ook minimaal 10 insta-stories. Ik denk er niet eens aan. En guess what, ik heb niet eens zin om de hele dag alles vast te leggen. Ik ben niet echt een perfecte fitgirl, zoals je merkt.

Gelukkig vind ik dat juist prima. Ik ben liever een imperfecte fitgirl.

Advertenties

Of we weer even normaal kunnen doen

De lente is beetje bij beetje de winterkou aan het verdrijven en de regenwolken aan het verslaan. Ik sta klaar om m’n fiets te pakken en richting de sportschool te gaan, als ik me bedenk. Ho! Wacht! Dit is echt het perfecte moment voor Instagram. Kijk hoe leuk ik ben in de zon en hoe goed ik ben omdat ik nu naar de sportschool ga. Zes minuten later stap ik alsnog op m’n fiets, blij met de perfecte foto en de dertig inspirerende hashtags die erachter staan.

Op de fiets denk ik nog: goh, dom eigenlijk. Zoveel gedoe voor een stomme foto.

Ik ruil twintig minuten later de lentezon om voor de binnenkant van de sportschool. Met m’n flesje water en handdoek sta ik klaar om te beginnen aan m’n cardioroutine. Oh, wacht. Zo’n Boomerangfilmpje van hoe m’n benen bewegen op zo’n crosstrainer, da’s nog eens leuk voor Insta. Doet iedereen. Twee minuten later staat ‘ie online. Toch leuk.

45 minuten, een tomatenhoofd en zweterig haar verder ben ik wel klaar met dat ding. Oeps, nog wel even door blijven trappen, anders zie je de calorieën niet meer. En da’s natuurlijk wel even leuk voor Instagram, dan weten m’n handjevol volgers ook weer dat ik heus wel wat verbrand heb. Willen ze vast niet missen.

En ga zo maar door.

Nu ik dit typ, besef ik me dat dit waar is. Ja, jongens en meisjes. Dit nuchtere boerinnetje doet dit echt. Meestal dan. Oké, best vaak. Voor dit hele blog-Instagram-gebeuren deed ik dit dus niet. Moge dat duidelijk zijn.

Waarom doe ik dit? Waarom wil ik zo graag laten zien aan al mijn volgers (alsof ik er duizenden heb, nee, nog niet, maar die komen er HEUS wel) dat ik zo gezond, leuk, sportief, grappig ben? Ben ik dat niet? Wil ik bewijzen dat ik dit wel ben?

Sinds ik dit hele project gestart ben, bevind ik me vele kostbare minuten van mijn tijd op Instagram. Met m’n account (leuk om te volgen trouwens) volg ik tientallen fitgirls. En guess what. Die doen constant hetzelfde. Ben ik dan zo beïnvloedbaar dat ik dat dan ook wil doen? Naja, dat blijkt maar weer.

De invloed van Instagram. Ik ga hier binnenkort over praten met een mediapsycholoog. Niet per se over Instagram, maar wel over de invloed van (sociale) media. Waarom laat ik mij beïnvloeden en doe ik daardoor hetzelfde als de ‘mainstream’ fitgirls? Stay tuned.

Ik durf rustig te zeggen dat ik het leuk vind. Meestal dan. Om Instagram bij te houden: selfies, food, hoe goed ik wel niet bezig ben in de sportschool. Het oog wil ook wat, dus de ogen van m’n volgers ook.

Maar soms erger ik me aan mezelf. Hou eens op met selfies maken in de zon, het aantal verbrande calorieën te laten zien of hoe leuk m’n zoveelste sportoutfit wel niet is. Doe normaal.

Ik zit geen uren per dag op Instagram, maar als ik er iets op wil zetten, kan ik er best lang mee bezig zijn. Verontrustend. Wees gewoon de nuchtere boerin die je altijd bent geweest, denk ik dan.

Voordat jullie je zorgen gaan maken. Dat ben ik nog wel hoor. Een nuchtere boerin. Maar dan wel met Instagram. En daar horen selfies bij.

PS.
Of we weer even normaal kunnen doen is de titel. Maar eigenlijk slaat dit natuurlijk op mezelf. Alleen ik weet zeker dat er meer lezers zijn zoals ik. Jij ja. Jij doet toch ook heel lang over een selfie voordat je ‘m op Instagram zet? Geef maar toe. Dat bedoel ik.